کرامت غریبی

از هجومِ حرفهای خلقِ نادان خستهاماز دلِ خونینِ و احوالِ پریشان خستهامحبس گشتم در درونِ پیکرِ رنجورِ خویشهمچو مظلومی که میترسد ز عصیان خستهامخانه یک روزی پناهِ خستگی ها بوده استحال از این خانه که گردیده زندان خستهامخوب بودن حاصلش درد و پشیمانی شدهاز جفایِ یار و جورِ نارفیقان خستهاممثلِ حالِ کودکانِ کار بس آزردهاماز دویدنهای زجر آور پیِ نان خستهامهمچو آن بی خانمانِ گور خواب و بی پناهدیگر از سرمایِ سختِ این زمستان خستهاممثلِ اهوازی که زیرِ سیل مدفون گشته استاز صدای رَعد و از آغازِ باران خستهامکولبَر یا کوهکَن باشد چه فرقی میکندهمچو فرهادِ اسیرِ برف و بوران خستهام #کرامت_غــــــــــریبی کرامت غریبی...

از هجومِ حرفهای خلقِ نادان خستهاماز دلِ خونینِ و احوالِ پریشان خستهامحبس گشتم در درونِ پیکرِ رنجورِ خویشهمچو مظلومی که میترسد ز عصیان خستهامخانه یک روزی پناهِ خستگی ها بوده استحال از این خانه که گردیده زندان خستهامخوب بودن حاصلش درد و پشیمانی شدهاز جفایِ یار و جورِ نارفیقان خستهاممثلِ حالِ کودکانِ کار بس آزردهاماز دویدنهای زجر آور پیِ نان خستهامهمچو آن بی خانمانِ گور خواب و بی پناهدیگر از سرمایِ سختِ این زمستان خستهاممثلِ اهوازی که زیرِ سیل مدفون گشته استاز صدای رَعد و از آغازِ باران خستهامکولبَر یا کوهکَن باشد چه فرقی میکندهمچو فرهادِ اسیرِ برف و بوران خستهام #کرامت_غــــــــــریبی کرامت غریبی...

خُرم آن دَم که در آغوشِ تو آرام بگیرمانتقامِ همهی عمـــــر از ایام بگیرمقَدَحی از مَیِ نوشینِ لبت پیش گذاریپیک را وانهم و بر لبِ خود جام بگیرمتاب گیسوی تو را شعر کنم بعد از ایناز شِکَرخندهات اندر غزل الهام بگیرماگر از ذوقِ سرودن دلِ من گشت تهیمن ز شاهبیتِ نگاهِ تو بسی وام بگیرمکاش این شعر به وجد آورد احساسِ تو راتا که یک بوسه ز لبهای تو انعام بگیرممرغ عشقم همه دم شوق پریدن داردشود آسوده اگر لانه بر آن بام بگیرممهربان باش که یک روز شبیهِ این شعرچون سر آغاز همانگونه سرانجام بگیرم! #کرامت_غــــــــــریبی کرامت غریبی...